insert witty blog title here.

ilayaonline.wordpress.com

2007-08-15T21:41:00.000+08:00

Change of address: http://ilayaonline.wordpress.com

Totoo ang tsismis, fickle nga ako.

teacher, may I go to the washroom?

2007-07-13T22:27:00.000+08:00

Seven years ago, I was in a short queue (relative to UP pilahan) at the Registrar’s Office at my high school alma mater, St. Paul, Pasig, about to pay for my elective class. I chose Painting, since I really wanted to learn how to paint. While in line, I asked around who were going to enrol for Painting elective class. Mae Ramos. Mai Sibayan. Val Calma. Ah okay. Sila lang naman yung mga artists ng batch namin. Tipong kapag pinag-drawing mo sila ng tao, tao nga ang ido-draw. Hindi man lang stick people. Hmph, obedient. Tse.

When it was my turn to pay for Painting, then and there, I just changed my mind (fickle na pala ako dati pa): “Ate, Video Production na lang po ako.” Yes, ladies and gentlemen, I chickened out, thank you very much.

At iyon ang pinakamagandang pagkakatawang-manok ko sa aking buhay-tao.

I enjoyed my Video Production class so much that in college, I shifted to Film after only a year as a Broadcast Communication major (na wala pang na-te-take na Broad Comm subjects ni isa). To this day, I credit my Video Prod teacher, Ms. Kathlyn Pike, for making me realize that I want to be a director.

Seven years later, I credit Ms. Pike for making me want to be a Video Production teacher myself. In the same school.

I now am.

“Ms. Tonette” ang itawag nyo sa akin.

I wanted our first day of class to be light and fun. (In school, I hated teachers who would start the year with a lesson. Tse.) That day, I got to know 11 new faces (two were absent). Dalawa lang ang naalala kong pangalan. Jenica. Ances. Sila lang ang may nametag.

Assignment #1: Class, next week, please wear a name tag. (Kung ayaw nyong matawag na "Yes?" tuwing mag-re-recite.)

As expected, my class (just like most Pinoys) hardly ever watch Pinoy films. I asked one of them, “What’s the last Filipino film you’ve seen?” After a while, she said, “Pinay Pie.” Ay kamusta ka naman. That Star Cinema film (starring Ai-ai delas Alas) was released some four years ago! Sad. Pero in fairness, ako nga, hindi napanood yun e.

I took that as a cue. I asked them if they know of the Lino Brocka. No daw. Huwat?! I asked them if they know of the Ishmael Bernal. No din daw. Huwaaaaat?! (My huwaat was very audible, by the way.) I asked them if they of Joyce Bernal. Their faces lit up. “Yeeeeees!!!” Huwaaaaw.

Aba, aba. In fairness kay Direk Joyce. Mas sikat pa kina Brocka at Ishma. Pero hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ako. So na-alarm na lang ako.

Mental note to self: Make them watch as many Brocka and Bernal films as possible. Both Bernals.

After some time, I was already blabbing about incoherent anecdotes on how much TV commercial directors are paid, Paano Kita Iibigin?, the haunting last scene in Ishma’s Ikaw ay Akin, UP, my high school batch, et cetera et cetera. I was actually waiting for the dismissal bell to ring; it never came. I ended my class fifteen minutes overtime. With a prayer.

Tsk. In school, I hated teachers who would end their class late, but class, please don’t hate me yet. I have the whole school year to make up for that. At gawin kayong mga direktor.

I’m loving this so far. Dear God, salamat po.

And “St. Paul, pray for us.”#

long-overdue perspective

2007-06-18T15:40:00.000+08:00

That Saturday was the start of a new perspective.

It took me an unusually long text conversation with a long-lost friend and a long e-mail from a faraway friend to finally realize how much time I've wasted dwelling on pointless and unhealthy things.

Aruy. Nabatukan ako dun a. Pero nakangiti.

Ang pinakamasarap na batok ay 'yung galing sa kaibigan.

In the tradition of "The Year That Was": The Film ("Paano Kita Iibigin") That Was

2007-05-24T03:06:00.000+08:00

Sa loob ng limang buwan, ito ang naging semi-buhay ko. Tsk, kapag isang pelikula pala ang ginawa mong semi-buhay, parang buong buhay mo na rin. E si Direk Joyce Bernal pa ang direktor, edi namatay na 'ko. Sa madaling salita, sa loob ng limang buwan, ako ay nabuhay, namatay, at nabuhay na mag-uli. Pero hindi pa naman ako Diyos. Sa dami ng pagkakamali ko bilang script continuity supervisor, o "script con" (tulad ng lulubog-lilitaw na relo ni Piolo, at ng naglalahong itlog sa plato na nagiging corned beef), alam kong taong-tao pa rin ako.

Ang daming hindi ko malilimutan bilang tao.

Tulad nung actors' workshop sa may PETA Building (November 2006) kung saan una kong nakita si Piolo Pascual bilang tao at na wala sa Don't Give Up on Us o sa Till There Was You. Nalaman kong totoo ang tsismis: Gwapo nga siya.

Tulad nung unang dalawang shooting days namin sa BMW Auto Haus-e-Telecare at bahay sa Sampaloc, Manila kung saan ang dami kong mali (e.g. nag-iibang damit ni Quintin Alianza (bilang "Liam", hikaing anak ni "Martee", o ang kumulubot na bra strap ni Ms. Regine Velasquez (bilang "Martee")). Kung saan nalaman kong ang script con din pala ang bahala sa pag-sundo at paghatid sa mga artista sa stand-by area nila, sa pagbato at pagpa-memorize ng mga linya sa artista at ang pinaka-enjoy (nung panahong yun), sa pagiging ka-eksena ni Ms. Regine o Piolo kapag off-cam ang kasagutan ng linya. (Dahil pati ako, dinidirek ni Direk Joyce: "Tonette, sa word na to, dapat taasan mo na ang pagsigaw dyan ha." Uh, yes, Direk? Oily na po ako!)

Tulad nung unang nagpunta ako sa condo ni Direk Joyce para mag-research. (Kurot sa sarili.)

Tulad nung nag-night swimming kami sa dagat ng Botolan, Zambales (location ng pelikula) habang umiinom ng San Mig Light, nakatingin sa mga malapit na bituin, at nakikinig sa mga kwento at pananaw ni Direk Joyce. (Sa puntong ito, hindi ako makapniwala na ka-trabaho ko na ang direktor ng paborito kong Don't Give Up On Us. At tumatagay pa sa harap ko.)

Tulad nung naging cause of delay ako ng sampung minuto dahil sa nawawalang props na takong ni Ms. Regine (na dinala ng aming wardrobe sa pagpunta nya sa canteen, kamusta naman). Sunud-sunod ang "Tonet, nasan na?" at "Continuity yan, Tonet" ni Direk Joyce sa mic. Pagkatapos ng eksena, nag-sorry ako kay Direk Joyce. Sabi nya: "Okay lang yan. Ganyan talaga pag nagsisimula, nagkakamali." Sabay suntok sa braso ko: "Adik ka."

Tulad nung first name basis na kami ng mga crew ng mga PA at kasama ng mga artista, at lalo nina sir Piolo at Ms. Regine. (Sabi pa ni Ms. Regine: "Tonet, dati napaka-mahiyain mo. Ngayon, kumakapal ka na rin parang si Joyce a.")

Tulad nung malaman ko ang mga terminong pampelikula: love scene (para sa "sex scene"), death scene, happy moments (para sa montage ng mga kakiligan), flatbed (kung saan ipapatong ang vehicle para makunan nang maayos sa tracking shot), konseptong run out (kapag ubos na ang 400ft sa film roll), MOS (kapag walang audio). At iba pa, na hindi ko naman natutunan sa apat na taon ko sa UP Film.

Tulad nung isang shooting day sa may Tanauan, Batangas (hangar, kung saan maglo-love scene at kung saan mag-iiyakan) kung saan inabutan ako ni Direk Joyce ng San Mig Light habang nag-shu-shoot. Sabi ko: "Direk, di po ako umiinom." Sabi nya: "Uminom ka. Mas masarap uminom habang nagtatrabaho." Edi inom naman ako. Sabi nya: "O diba, mas masarap?" Hindi naman e.

Tulad nung isang gabi sa Botolan, pagkatapos ng isang masamang shooting day. Habang nakahiga at nakatitig sa kisame, biglang nag-open up si Ayrin, ang astig na assistant director namin (na dating scriptcon ni Direk Joyce at hindi ako pinapabayaan) tungkol sa sistemang bulok ng pelikula: mga personalan, mga palakasan, mga sipsipan, mga perahan. Ito ang industriyang haharapin namin: pakalunod ka o mag-salbabida. I say, langoy-aso.

Tulad nung isang gabi sa may beach habang hinihintay naming humupa ang mga alon, nagkwento si sir Piolo tungkol sa kanila ni Judy Ann Santos. Napatulala ako. Sabay, haaaay.

Tulad nung pinasulat ako ni Direk Joyce ng isang eksena (nung ginamot ni Martee si Lance matapos sila sagipin sa almost pagkalunod). Nung binigay ko kay Direk Joyce ang script, natawa siya at kumantiyaw. Nung binigay niya sakin yung final script para sa eksena na yun, nagulat ako: ginamit nya yung script ko. (Postscript: Na-reshoot ang eksena.)

Tulad nung ma-pack up kami ng 4am sa Lipa, Batangas (para sa nakakaiyak na final scene. Naluha ako) tapos diretso sa Majayjay, Laguna (para sa almost pagkalunod scene) para sa 7am na calltime. O nung limang araw na dire-diretsong shooting sa Zambales nang walang uwian. Pero masarap.

Tulad nung last shooting day namin sa Botolan. (Sa pelikula pala, may kulturang "pa-last day" kung saan nagreregalo ang mga artista sa lahat. Sabi, si Ms. Regine daw ang pinaka-bongga magpa-last day sa lahat. Bonggang-bongga nga.) Kung saan nagka-free concert si Ms. Regine (ng isang kanta lang naman). Kung saan nagpa-raffle na pwedeng makakuha ng flat screen TV, cellphone, DVD player, turbo broiler at iba pa. Ang napanalunan ko: desk fan. Fine.

Tulad nung sinabi ni Direk Joyce nung antok na antok na kami ni Ayrin: "Ang mga alaga ko, bagsak na agad." Sarap pakinggan.

Tulad nung pinapanood sa'min ni Direk Joyce ang first edit ng pelikula. Kahit ilang beses ko na napanood mula sa dubbing, naiyak ako. (Maganda ang pelikula. Peksman.)

Tulad nung sinabi ni Direk sa dubbing supervisor: "Papuntahin mo si Tonet sa dubbing bukas a." Sabi ni dubbing supervisor, ang mga ibang scriptcon daw kasi, hindi na nagpupunta sa dubbing kasi wala nang bayad yun. Sabi ni Direk Joyce: "Ay hindi, pupunta yun si Tonet. Willing matuto yun. Mag-di-direk sila ni Ayrin." Napangiti na lang ako.

Tulad nung buong pelikula, mula umpisa hanggang dulo. Ang sarap pa rin pala gumawa ng pelikula (kahit di mo maaasahan sa pera). Sa uulitin po, Direk Joyce.

Paano Kita Iibigin, in theaters on May 30. Premiere Night on May 29, SM Megamall Cinema 10. Directed by Bb. Joyce Bernal. Nakakatawa, nakaka-iyak. Maganda. Manonood ka ba?

Ikaw ang aking pedestal.

2007-05-21T02:32:00.001+08:00

Ang pelikulang Joyce Bernal-Piolo Pascual. Ay, andito rin si Regine Velasquez.

2007-05-13T13:41:00.000+08:00

May 30. Hindi tulad ng pa-importanteng Spiderman 3, hindi lang ito ang palabas sa mga SM Cinemas, pero panoorin pa rin natin ito. (Unang beses kong makikita ang aking pangalan sa closing credits ng isang mainstream na pelikula sa SM Megamall Cinema 10. Sorry manong guard, magdadala talaga ako ng camera. Hanapin mo sa bag ko, tse!)

Pero hindi pa tapos ang shooting namin (na December 2006 pa nagsimula. Inabutan na kami ng Happy New Year, ng Happy Valentine's Day, ng Happy Birthday ni Piolo Pascual, ng Happy Birthday ko, ng Happy Birthday ni Ms. Regine Velasquez, ng Happy Birthday ni Direk Joyce Bernal, ng pagsilang ng anak ni Kris Aquino, ng Labor Day at pati ng paghihiwalay ni Ruffa Gutierez at Yilmaz Bektas. Parang awa n'yo na, wag na sana kami abutan ng pagbabati nila).

May apat na araw pa (Batangas-Batangas-Laguna-Zambales), kasama na ang ending na may rain effect (kung papayag ang may-ari ng resort).

Promise, ang todo-promote at kwento ko, pagka-last day namin. (Sana nga magka-last day kami.)

Paano Kita Iibigin. Directed by Bb. Joyce Bernal. Starring Piolo Pascual, Regine Velasquez, Eugene Domingo, Quintin Alianza. Also Starring Iya Villania, Hyubs Azarcon, Erich Gonzales, Gian Teri, Robin Daroza, Jett Pangan, Paw Diaz, JC Cuadrado. Produced by Star Cinema and Viva Films.

The Revenge of Letter B (or a Boring History of Learning How to Write)

2007-04-25T21:22:00.000+08:00

(Note: I started writing this around November 2006 when I just "resigned" (or took a leave?) from my previous "job" as trainee Production Assistant in a production house to finally be part of a mainstream film production with my favorite director Joyce Bernal. The film did not start filming until late December. I finished writing this essay in January 2007, when the filming stopped because of major script revisions. (At hindi pa ito tapos hanggang ngayon. Ano'ng petsa na?) Na-bore nako sa pagtengga sa bahay. Ayan, napa-English tuloy ako.)

The letter “b” on my sister’s laptop has finally agreed to serve its purpose as a member of the keyboard again. Actually, I perfectly understand its month-long apathy after I accidentally spilled ice-cold water on it. (Then again, letters h, g and v had a taste of the water too, but they weren’t as indifferent. Baka uhaw.) For a month, I had been doing the copy-and-paste routine whenever I wanted a letter “b” on my sentences.

Buti na lang hindi Ctrl+B ang copy-and-paste.

On other moments, like while in a typing rush in Yahoo Messenger, I was too in a hurry to actually put the “b” where it needed to be. I just trusted the quick syntax judgment of my chatmates that they’d understand what I was talking about even without that prima donna letter. Ahala na si atman.

I was in the middle of another typing rush when I spilled that glass of water on this laptop. It was my dream essay for that moment, so I was more focused on running after the sudden surge of words in my head than wiping the water off the keyboard. Too late, letter “b” has already gone on an unplanned sabbatical. After more than a month of serious writer’s block, my supposed non-concern for the keyboard’s welfare (in favor of finally finishing the essay) was perfectly understandable.

Letter b, I’m beginning to write again. Please cooperate.

* * *

I did not grow up wanting to be a writer. It was just not one of the popular default ambitions of most prep students--teacher, doctor (or veterinarian, if you can pronounce it right) or artista (via That’s, Saturday Edition). On my non-conformist days, I remember wanting to be a sportscaster, a synchronized swimmer and an architect. Today, I am not any of those: I am scared of syringes and blood, I did not grow tall enough to interview a basketball player (if only to be inside the camera frame at all), and my most perfected swimming stroke is the ever-reliable langoy-aso. (Ironically, I am not a veterinarian too.) Along with being a film director, it was the non-ambition “to be a writer” that I pursued--unconsciously.

Still, Kuya Germs, it was your and Saturday Edition’s loss.

There was self-inflicted “stress” in college (which translates to simple pag-iinarte relative to Real World stress), and that became my initial motivation to write. At that time, the popular and easy realization of “to write” did not include pen and paper but a keyboard and the world-wide web. Yes, I began to blog. When under stress, being tolerated for my shallowness and spontaneity is manna from Blogdrive heaven. Using my prep-level expertise on HTML (which produced a tacky layout reminiscent of a picnic cloth), I talked about free Masculados ringtones, Cassandra Ponti, my grudge towards Pong Pagong, the T-Rex at the I-Max, MRT rush hours, and overheard tsismis from FX passengers, among others. By normal journalist standards, that is not legitimate writing of course, but still, it was where I began to want to write--consciously.

Later on, when my blog visitors were no longer limited to my non-layout judgmental friends and already extended to the “accidental visitors” (or the disoriented victims of Google search), I knew there was something more to writing than just being a virtual Stresstabs. It meant a lot when a virtual stranger (who may’ve actually Googled for “Cassandra Ponti”. Very likely) actually tags how I made him laugh and even comes back, or when a friend comments on how I write. In the tradition of my being shallow, those simple tags and comments made my day. I discovered that rewarding feeling of being read. Sorry Stresstabs, you just lost one customer to a tagboard.

Blog and blog readers, thank you for keeping me sane. I owe you my mental hospital bill.

* * *

Well, that was the case prior to Real World stress. (Ironically, in my timeline, that was pre-Boom Tarat Tarat too.) At the end of a tiring and frustrating day, writing was simply not on the priority to-do list anymore. There was, of course, watching (the last minutes of) Deal or No Deal, cursing and being dramatic, staring at the ceiling and listening to the brilliant music of the butiki, and before there was even time to write, sleep is already as welcoming as ever. Besides, writing and whining about “life” is already unoriginal and redundant, so why repeat myself? That’s what the blog archives are for. Thank you, dear stress, you made me forget how to write and everything nice that goes with it. You’d owe me my mental hospital bill. And two Stresstabs.

Then again, there is something about writing that makes you not forget about it completely. Buti na lang.

Now, I begin to miss writing. I miss writing then being read. In true character, writing is now saving me again from stress (and its fellow citizens, frustration and boredom) before bedtime. Suddenly, the musical ability of our resident butiki is not as delightful as before.

So letter b, don’t disappear on me now. And please pass the message to your co-keyboard keys. I’m beginning to want to write again. Bahala na si Batman. #

some text missing part 2

2007-04-12T13:45:00.000+08:00

some text missing

2007-04-11T10:12:00.000+08:00

Habang nanonood ng replay ng Survivor at pinipilit tapusin (o simulan) ang ineedit na raket sa halagang P1,500

2007-04-02T12:25:00.000+08:00

Sabi ni Mama sa'kin, "Basahin mo 'tong librong 'to." Sabay bigay sakin ng The Secret ni Rhonda Byrne.

"E hindi naman ako nagbabasa ng libro e," sabi ko.

"Basta basahin mo. Sabi sa dyaryo, lahat daw ng nakabasa nyan, nagbabagong-buhay."

Ay.

"Wag ka masyado magulo. Baka mawalan ka ng out of balance."
--Eugene Domingo, isa sa kanyang mga joke time sa shoot ng Regine-Piolo na pelikula (na June 4 ang tentative playdate)

"They always say we don't know what we've got till it's gone. The truth is, we've always known what we've got. We just didn't know we'd lose them."
--[di ko na maalala kung sino nagsabi. Bast hindi ako]

Pakinggan: Sundo ng Imago. (Pansamantalang kalimutan na sila rin ang sumulat ng animo'y theme song ng Let's Go na Tara Lets (Tara Tara Tara Lets) at ang mala-ATBP song na Anino (Isa, Dalawa, Tatlo)). In the tradition of Akap at Taning: "Asahan mo / mula ngayon / pag-big ko'y / sa'yo." Sa wakas, ayan uli ang Imago. Woohoo.

May nakita akong tarpaulin sa isang sari-sari store malapit sa highway: "Vote FPJM [FPJ for President Movement] for Party-List."

Ay. At ano'ng plataporma nyo, mga ser? Ibalik si FPJ sa pagkabuhay?

6 Ways to Say "Buhay Pa 'Ko"

2007-03-13T10:20:00.000+08:00

1. Opportunity knocks once, pero madalas, iniiwan niya ang kanyang cellphone number. (At kapag iniwan niya pati ang kanyang address, sino'ng nagsabing once ka lang pwedeng mag-knock? Doorbell pa kamo.)

2.
Even after all this time
the Sun never says to the Earth,
"You owe me."

Look what happens
with a Love like that;

it lights the whole sky.

-Hafiz

3. Minahal ni Piolo Pascual si Judy Ann Santos. Pero. (Tsk, pero, ganyan ba ang misyon mo sa mundo? Ang maging masakit na punchline?)

4. Nagpakamatay daw si Maningning Miclat* dahil sa palagay niya ay naranasan na niya ang lahat ng pwedeng maranasan, maliban sa mamatay. Bakit, naranasan na ba niya ang makain ng pating? Ang matanggalan ng ilong? Ang mabunutan ng wisdom teeth nang walang anesthesia? Hay, marami nga ang namamatay sa maling akala. (Pero sabagay, kung dadanasin nga nya lahat-lahat ng pwedeng maranasan, baka hindi na siya mamatay sa dami. E sa langit, imortal.)

5. Sa gabi, mas masarap magtampisaw sa dagat. Mas dama ang buwan, ang bituin, at San Mig Light (o wine, depende sa sosi level ng esophagus). Mas masarap humiling kay "first star I see tonight" na pinaka-maningning. Wag lang niyang sasabihin: "Excuse me. Hindi ako star. Venus ako." Tse.

6. Minsan, masi-sitcom tayo ni God, at tayo ang punchline. Tapos biglang maaalala mo ang mga panahong parang nasa "The Maricel Soriano Drama Special" ang buhay. At parang on cue ni Direk, mapapangiti ka na lang. Sabay "acheche".

* The Maningning Miclat Art Foundation, Inc. (MMAFI) is calling on young poets writing in Filipino, English and Chinese (special mention Ayn Dimaya, Mace Mateo and Glenn Ituriaga) to participate in the 2007 Maningning Poetry Competition. Maningning Miclat was a multi-awarded artist, trilingual poet and creative writer, translator and teacher. Miclat has been anthologized in Beijing in a book featuring the World's Top 39 women poets writing in Chinese, which included her. (http://dalityapi.com/mambo)

Para sa mga walang panahon mag-tupi ng damit, may tip si ate

2007-03-02T13:40:00.000+08:00

Panoorin ito*. Para ito sa kinabukasan mo at sa kinabukasan ng iyong oras, at malay natin, baka para na rin sa bayan. 22 seconds lang, mas mabilis pa sa commercial break ng Game KNB. (At pustahan tayo, i-pe-play mo ito ng isa pang beses, at isa pa.)

*Courtesy of Glenn's search powers

With apologies to Rivermaya: "Panahon na naman..."

2007-02-26T11:23:00.000+08:00

Gusto ko yung plug ng Studio 23 na Y-Vote with Epy Quizon: (not exact words) "Kung madami kang reklamo at gustong baguhin sa gobyerno, pwes, bumoto ka."

In the tradition of the Dreamers of Pinoy Dream Academy

2007-02-25T15:48:00.000+08:00

Grabe. Bineso ako ni Piolo Pascual pagka-pack up ng shooting ng Day 7 ng pelikula nila ni "I'm freakin" Regine Velasquez (na dinedirek ni Bb. Joyce Bernal).

(Sasabihin ko sanang "pwede na'kong mamatay" kaso nga lang, napaka-showbiz naman ng magiging headline ng pagkamatay ko if ever. "Babae, namatay dahil sa beso ni Piolo." Pwe.)

Sa mga nagsasabing bading si Piolo, wala akong lakas ng intestines na tanungin sa kanya. Malamang mainis siya. And then, just like that, my beso will be at stake.

Minsan na nga lang ako bumeso, at stake pa. Noooo.

* * *

"Ang ganda naman ng pagka-make-up mo. Parang natutulog lang."
--Joyce Bernal, pabirong koment sa make-up artist na nag-make up sa isang extra (na sa film lingo pala ay "talent" ang tawag)

* * *

Sa June daw magtatapos ang shooting (pati na rin ang playdate) ng pelikulang yun. Sa June din ang palugit ko sa sarili ko kung pelikulang mainstream ba (bilang script continuity) o advertising (bilang trainee PA uli) ang kakaririn ko para matupad ko ang comebacking pangarap ko na maging direktor.

(Sabi mo nga, Mez (ang babaeng nakakasagot ng mga tanong ko kahit dis-oras ng gabi tungkol sa minimum wage, TIN, at Toad the Wet Sprocket), "pwede namang magbago ng strategy mid-game.")

June? Tsk, limang buwan pa pala. Sana by then, pangarap ko pa rin yun.

Psst, sa mga nangangarap kahit malapit na sa maintaining balance ang pera sa ATM at madalas di na maabutan ang "Maging Sino Ka Man" at parang artista na ang level ng pagpupuyat, mabuhay ka. As in wag hayaang mamatay (ang sarili at ang pangarap).

:)

:O (OA na gulat)

2007-02-09T11:25:00.000+08:00

"Patay na si Anna Nicole Smith," sabi sakin ni Glenn, writer para sa astig na online gaming company sa Pilipinas, sa YM.

Nagulat ako. (Tipong lahat ng susunod kong reply tungkol dun ay nagtatapos sa tatlong question marks. Apat kapag nasobrahan sa pagpindot.) Hindi kasing-gulat nung namatay si Rico Yan (RIP), pero nagulat ako.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat: na patay na nga si Anna Nicole Smith, o na mas una pang nalaman ni Glenn ang balita kesa sakin.

Nakapagtataka.

(Note: Hindi muna ako naniwala. Kinonfirm ko muna sa Yahoo! News, at congratulations Glenn, pwede ka nang mag-proxy kay Angelique Lazo. Enter "This Thing (This Thing) Called Love (Called Love).")

Sabi ng traffic light, stop (edited)

2007-02-01T17:38:00.000+08:00

Gusto ko sanang isulat ang nararamdaman. Mas mabilis nga lang pindutin ang backspace kesa mga letrang may sinasabi. (Gaya ng lagi kong ginagawa.)

Sinasabi ko laging wag akong mag-alala, dahil nasa akin ang huling halaklak. Sana pagdating nun, hindi ko pa nakakalimutan kung pano'ng tumawa.

(Biglang pinatugtog ng kapitbahay sa kanilang malakas na radyo ang With A Smile ng E-heads. Konting decibels lang ang lamang kapag nagpapatugtog sila tuwing Bagong Taon. At least, napatunayan kong hindi ko pa rin nakakalimutan kung pano'ng ngumiti.)

(Ser Ely Buendia, mabuhay ka. As in, huwag kang mamatay. Please.)

(Ang tanga ko, ang dali nga lang pala ngumiti. Salamat a.)

(Hindi ko sinasadya, pero isa rin itong pagpupugay sa mga parentheses. Wag kayong mainggit sa mga period o sa comma. At least ikaw, may karapatan laging sumingit.)

Nang kinausap ko ang sarili nang maraming beses

2007-01-27T09:44:00.000+08:00

Sa MRT, sa pambabae na tren, pauwi mula panonood ng Stranger Than Fiction, napansin ko ang isang (ambient) ad ng Rexona sa may malapit sa kisame: "Mr. Right could be standing next to you."

Inuulit ko, nasa pambabaeng tren ako. So Rexona, si Mr. Right ay maaaring lolo na (na malamang ay nakaupo), o lalaking may asawa na at may baby pa, o lalaking baby pa.

Sabagay, hindi naman sinabi ni Rexona na "Mr. Right, who could already be thrice your age, or already married with two kids, could be standing next to you." Okay, Rexona, you're forgiven.

* * *

Ngayong naki(ki)ta ko na kung paano magtrabaho sa isang mainstream na full-length na pelikula, nasabi ko sa sarili ko: "Syet, diba gusto kong maging direktor ng pelikula?" Sabay isip.

Paggising ko kaninang umaga (yung totoong gising na hindi pumipikit uli after five seconds), bigla ko lang sinabi sa sarili ko: "Syet, gusto kong mag-direk uli ng commercial." Sabay hinayang.

Tapos, napatigil ako: "Syet." At napa-buntung-hininga. "Hindi na naman ako nakapanood ng Maging Sino Ka Man kagabi."

* * *

Kakarinig ko lang ng version ng 6cyclemind ng isa sa pinakagusto kong OPM rock na kanta, ang "Prinsesa" ng Teeth. Sa totoo lang, nagandahan ako kasi ibang version nga naman. Ngunit.

Kelan lang ba sumikat ang "Prinsesa"? E diba, mid-90's lang yun? Hindi ko pa nga nalalasap nang tuluyan, may bagong pagkaluto na naman? Parang kahapon lang yun e, dagdagan lang ng isang dekada.

Tsk. Sana ni-revive nyo na rin ang Introvoys.

* * *

Naisip ko lang, at nasabi ko rin sa sarili ko, "Live in such a way that when someone tells another that s/he reminds her of you, she will be flattered, not offended."

My favorite Sorsogon feature is this feature (among other features)

2007-01-24T21:24:00.000+08:00

Ang cancer patient at ang tatlong masunurin nung sinabing "smile and show your ipin" (clockwise): si Ako, si Ethel Francisco, si Mace "Vannesa, yung N yung doble" Mateo, Tidoy "Vanessa, yung S yung doble" Abastillas at ang pa-importanteng mapang-takip na upuan sa van

(Upang magbalik-tanaw sa paglalakbay sa Sorsogon kasama si Caloy at si Butanding, basahin muli dito.)

A Non-Director, A Director, APO

2007-01-07T21:10:00.000+08:00

"Masakit talaga matalo. Kung gusto nyo ng mga quality films, hindi siguro dito ang audience nyo."
--Metro Manila Development Authority (MMDA) Bayani Fernando on the 2006 Metro Manila Film Festival (MMFF) controversy

Ser, kung ganyan kababa ang tingin mo sa pelikulang Pilipino at sa mga tumatangkilik nito, bakit ikaw pa rin ang chairman ng MMFF committee? Kung ganyan din lang, edi ako na lang. (Joke.)

Teka, ano nga ba ang ginagawa ng MMDA sa isang supposedly cultural at artistic na kaganapan? Ah, traffic flow ng mga float sa Parade of Stars.

* * *

"Ay, ayoko ng wala masyadong liver."
--Direk Joyce Bernal nang tanungin kung type ba niya si Direk Lino Cayetano (na nag-donate dati ng liver sa kanyang Dad, the late Senator Rene Cayetano)

"Uy, wag kayong ganyan. Pumayat na si Sharon [Cuneta] ha. Kumpara sa kanya."
--Direk Joyce Bernal nang marinig na tumaba na naman si Sharon

"Para kay Mrs. Javier. Para kay Mrs. Garovillo. Para kay Mrs. Paredes."
--Jim Paredes bago nila [the APO Hiking Society] kantahin ang Wala Nang Hahanapin Pa ("Ngunit kahit ganyan siya / minamahal ko siya / sinasamba ko pa / walang kaduda-duda") sa MYX Live

Blog Post v.2 (dahil biglang nag-exit ang Blogger nang walang paalam)

2007-01-03T22:56:00.000+08:00

"Sa SM lang pala bumibili ng regalo si Santa e," sabi sakin ni Rueann, 5.

"Bakit mo nasabi?" tanong ko.

"E kasi yung regalo niya saken, nakabalot ng SM na plastic e."

Uuy, si Santa, nag-last minute Christmas shopping sa Pinas.

* * *

“Ang mahal naman ng Tintin!” Glenn complained, after seeing its 435-peso price tag. He was referring to The Adventures of Tintin, which he said is actually a popular comic book series. (Baka tulog ako nung mga panahong popular si Tintin at may TV guesting. Ang popular saken ay Funny Komiks at Alyssa Alano.) He wants to start his own Tintin collection.

“E kasi Tintin na siya! Kung Tintin pa lang siya, malamang mas mura yan. Sana nun ka pa bumili nyan,” I explained, matter-of-factly.

He turned to me. “Nung Tintin pa lang siya, e 1920’s pa yun.” More matter-of-factly.

I shut up. Then we looked at each other and laughed almost at the same time.

This is the kind of conversation nobody will probably be laughing about the way we do (and in front of a Tintin display, at that), but really, I wouldn’t want to have it any other way.

Unless of course, Tintin gets a 50% discount. ;)

* * *

"Feeling ko, ako ang unang binigyan ng regalo ni Santa," sabi (uli) ni Rueann.

"Pa'no mo naman nasabi?" tanong ko (uli).

"Wala. Feeling ko lang."

Tsk, bata pa lang, may woman's instinct na. Lagot magiging boypren nito.

* * *

"Lilipas din yan. In the long run. Yung nga lang, ang run, long talaga."
--Ethel Francisco, tungkol sa kalungkutan at iba pang alipores nito

If it's from Seiko, it must be bold

2006-12-23T17:04:00.000+08:00

Tatlong pelikula ang napanood ko ngayong Disyembre: Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (copy and paste sa Google ang title), Happy Feet, at Little Miss Sunshine.

Ang Happy Feet, panget. Gusto ko sanang mag-elaborate na "sana dun na lang sa hindi pagkaalam ni (nakalimutan ko na pangalan nung penguin na yun) kumanta pero magaling naman siya mag-tap dance nag-focus" pero wag na lang. Ayokong patulan ang isang penguin. Animated pa.

Ang Borat (worldwide gross: $228,200,000++), grabe. Nakakatawa, OA. Astig ka, actor-writer Sacha Baron Cohen. (Isa itong mocumentary kung saan ipinadala ang isang TV reportersa Kazakhstan (si Borat) sa "US and A" para malaman kung bakit sila ang "the greatest country in the world." At para na rin mapakasalan si Pamela Anderson.)

Tipong matatawa ka nang malakas na malakas pero wala kang pakialam kasi lahat naman ay tumatawa nang malakas. (Pero may mga eksenang offensive na talaga, pero saka na ang soul-searching paglabas ng sinehan. Buti na lang hindi ako Amerikano. Andaming beses siguro nila nakagat ang dila nila.) Ang huli ko atang malakas na pagtawa sa sinehan ay nung Don't Give Up On Us pa. O baka kasi hindi ko lang napanood ang Lapu-Lapu.

Ang Little Miss Sunshine* (worldwide gross: $86,340,000++), ang ganda. Una kong nalaman tong pelikulang to sa dyaryo. Standing ovations sa Sundance Film Festival at $10 million distribution deal with Fox Searchlight. Wow. Hindi nga from Seiko.

Isa itong comedy (pero naiyak din ako) tungkol sa dysfunctional Hoover family: si Tatay, obsessed sa pagiging "winner not loser"; si Nanay, parang "Bakit ko ba pinakasalan 'to?"; si Kuya, may vow of silence for nine months so far bilang homage kay Nietzsche; si Tito (Steve Carell), suicidal (partly) dahil na in love sa kanyang estudyante--na lalaki; at si Lolo, heroin addict ("You're young; you'd be crazy to do it. I'm old; I'd be crazy not to do it"). Si Olive, 7, lang ata ang medyo normal. Gusto niyang sumali at manalo sa Little Miss Sunshine beauty pageant.

E sa California pa yun. Nasa New Mexico sila.

Kaya tayo may pelikula. Na maganda.

Musical score, check. Direction, check. Acting (especially of Lolo and Olive), check. Cinematography, double check. Screenplay, triple check.

Palakpak namin pagkatapos ng pelikula, check.

*Exclusively at Ayala Cinemas.

To Ethel, Mace, Dohna and to Glenn:

2006-12-14T00:45:00.000+08:00

You have no idea. Without you, my world would have crumbled by midnight.

Salamat.

Bos, Para sa Real World

2006-11-17T14:08:00.000+08:00

"I like dead end signs. I think they're kind. They at least give the decency to let you know you're going nowhere."
--Bugs Bunny

Tsk, hindi pa naman uso sa Makati ang dead end signs.

Pagka-graduate ko mula sa college, kasama ng aking invisible diploma ang pag-asang kusang nabuo sa loob ng unibersidad. Na gagawin ko ang gusto kong gawin. Na kikita ako ng malaki kada buwan. Na magiging direktor ako ng pelikula. Na hindi ako kakain ng pride at prinsipyo. Na babaguhin ko ang mundo. Tapos, hindi pa ako nakaka-tatlong buwan, parang biglang may bumatok na agad sa’kin. Bugs Bunny, ikaw ba yan? Medyo masakit a.

Ladies and gentlemen, iyan ang idealismong lasang fresh grad. Mapait.

Ang panghimagas, disillusionment. Hindi matamis.

Dati, pawang konsepto lamang si Real World. Napag-uusapan, nasuusulat, nababasa, pero hindi ko pa talaga nakikita. Parang isang sikat na artista na mailap sa media. May tsismis nang malupit nga daw siya sa personal. Pero sus, walang malupit na konsepto sa isang optimistic na fresh grad.

Hindi pa man ako nag-papa-autograph sa kanya, nalaman ko na agad: Walang optimistic na fresh grad sa isang malupit na konseptong nag-anyong tao na.

Baka naman na-starstruck lang ako. O di kaya, sa bilis ng transition mula kolehiyo pa-Real World, inatake ako ng biyahilo. At walang malapit na Bonamine. Pero sabagay, sino ba naman ang napadpad sa Real World nang handang-handa? Nang hindi nasindak? Nang hindi nanibago? Nang hindi muntik na’ng umayaw? Uso nga siguro yan ngayon—ang mga fresh grad na nabigla sa Real World. Sa totoo lang, hanggang may mga fresh grad na hitik sa idealismo, hindi yun mawawala sa uso. Classic.

Buti na lang.

Dahil sa loob ng Real World na talamak ang inggit, gulangan, siraan at oo, mediocrity, masaya pa ring isiping may bagong dating na kinang na hindi pa nahahawa sa star complex ni Real World. Hindi lang basta glossy shine. Fresh grad shine.

Kaya siguro hindi dumidilim sa Makati, lalo na sa bawat pagtatapos ng semestre. Pero kung kailan pupundido ang kislap na yun, hindi ko alam. Sa ngayon, maraming fresh grads ang nabukulan sa pagkauntog sa biyahe pa-Real World. Na naguguluhan kung iyon na ang trabahong gusto niyang panindigan (na ikukonsulta kay Pangarap o Prinsipyo). Na inaakalang napunta sila sa isang madilim na dead end na walang dead end sign. Na kung saan ang tanging ilaw ay mula sa sarili at lumalamlam pa. Tsk, e hindi naman pwedeng sisihin ang Meralco.

Napakabata pa ng fresh grad para maging cynical na agad sa mundo. Oo’t na-disillusion nga, pero para saan pang naging fresh grad kung hindi innate ang pagiging optimistic? Sigurado ako, habang ang isang kamay ay nakapangalumbaba, ang kabilang kamay naman ay mahigpit pa rin ang hawak sa isang supot ng pangarap at idealismo.

Huwag lang mabubutas. ##

Nasaan si Ilaya? Pakisoli. Asap.

2006-11-07T21:47:00.000+08:00

Missed the Apo Hiking Society's concert for the third time. (Cried. Realized how shallow. Cried some more. Realized it was the APO.)

Missed the Asian premiere and only screening of "The Science of Sleep" at the Cinemanila Film Festival 2006 opening. (Three texted "syet Tonet, ang ganda talaga". The degree of "ang ganda talaga" varied each time. Cried. Realized how shallow. Cried some more. Realized it was the Michel Gondry.)

Was told I was worthless during a TV commercial shoot as a production assistant-in-training. (Almost cried. Realized how shallow. Almost cried.)

Started writing an essay four weeks ago. Haven't written 30 until today. (You don't understand. I really want to write for that newspaper.)

Tried changing my blog's template. Lost my tagboard and precious links instead. (Didn't cry over that. Slammed the laptop's keyboard instead. Realized it was the laptop of my sister.)

Read about another APO concert on September 8. (Thank you. You promised.) Was suddenly grateful for Pinoy Dream Academy. Oh, and Philippine Idol too, I guess.

Crosses fingers for a certain project. (Please cross your fingers for me too.)

Crosses fingers for Friday. (Please cross your other hand's fingers for me too.)

Almost died of an almost car crash. (Didn't have to cross fingers for that.) Thanked God. Thanked God. Thanked God.

Trying to be back. Trying again.

Starting to feel nauseous.

Syet, English yun a.

Bos, dibidi ng "The Science of Sleep"?

2006-10-02T12:28:00.000+08:00

Ang surreal love story nina Clementine (Kate Winslet) at Joel (Jim Carrey) sa Eternal Sunshine of the Spotless Mind ni Director Michel Gondry ang isa sa mga natatanging pelikulang pag-roll ng end credits, napatigil na lang ako sa ganda.

Definitely one of the best love stories ever written and made. Classic.

At ngayon, sa wakas, isa na namang surreal love story mula sa kanya: The Science of Sleep, starring Gael Garcia Bernal ("Y Tu Mama Tambien", "Motorcycle Diaries") and Charlotte Gainsbourg (kung sino ka man, please text me for your filmography).

Binasa ko ang review ni Ross Anthony at nang mabasa ko ang "The [filmmaker takes] advantage of old super 8 film animation to bring Stephane’s sleep life onto film" at "cardstock cutout city buildings" at "flying sequences", hindi na ako makapaghintay panoorin ito.

At Ser Michel Gondry, salamat sa inspirasyon na binigay mo. (Ay di ka nga pala nakakaintindi ng Tagalog. Pero dahil alamat ka, eto ang translation.) And Sir Michel Gondry, your films inspire me and bring me to another place. In Filipino, salamat.

Balang araw, gagawa ako ng surreal love story. (Tumatanggap ako ng producers kahit Linggo.)

* * *

Clementine: This is it, Joel. It's going to be gone soon.
Joel: I know.
Clementine: What do we do?
Joel: Enjoy it.
--Clementine and Joel, nang malapit nang mawala ang memory nila ng isa't isa forever, "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"

:-) at *

2006-10-01T18:55:00.000+08:00

"I like dead end signs. I think they're kind. They at least give the decency to let you know you're going nowhere."
--Bugs Bunny

Tignan mo nga naman si Bugs Bunny. Kuneho lang siya pero may dunong din palang tinatago. Akala ko ba sa mata lang mainam ang carrots?

Siguro naman may patutunguhan ako. Mahirap kalaban ang kainipan at ka-boring-an. Ngayon tuloy bumabalik sa isip ko ang mga bagay na gusto ko din nga palang gawin. Nang nakangiti.

Gusto kong maging writer (para sa isang mini-dyaryo).

Gusto kong subukang mag-pottery.

Gusto kong umakyat ng Sagada.

Among other things.

May patutunguhan naman siguro ako. Naku, di pa naman uso ang dead end signs sa Makati.

* * *

"Pagdating sa dead end, liko kayo."
--instruction ng kaibigan ko papunta sa bahay nila

* * *

Dumeretso kami ni Glenn (na ang trabaho ay mga mahal nya talaga--pagsusulat at online games, ayos) nung September 25 sa North Court ng Rockwell Powerplant Mall para sa End Frame Video Art Project. Sinwerteng nakasali ang experimental film kong "it feels so good to be alive." Syempre, late kami.

Mga 20 yata yung na-exhibit, kasama ang mga gawa ni Adjani Arumpac ("Ab Ovo") at ni Ser Ramon "Astro, Astro Cigarette" Bautista ("Persistence of Vision"). (Yung gawa naman ni Kacey Pamintuan ("Freakshow") ay naka-exhibit sa Cubicle Gallery sa Maybunga, Pasig City.) Yey!

Natuwa naman ako. Lalo na't may cocktails at rumorondang sosi na macaroons at cakes. Pero hindi ko na kinaya ang wine. Baka mali pa ang paghawak ko sa baso, masamid lang ako.

(Sobrang salamat sa mga organizers ng End Frame Video Art Project at sa mga curators ng Cubicle Gallery sa paggawa ng ganitong venue para mas marami ang makapanood ng mga pelikulang pinaghirapan kahit hindi maintindihan. Salamat din kay Dohna Sarmiento ("Bleed") sa pagdaan kahit during work hehe.)

* * *

Kay Baby Ely Valencia:

Yan, binuo ko ang pangalan mo para paglaki mo at ginoogle mo ang pangalan mo, mapapadpad ka dito. Mag-tag ka ha. Sana buhay pa ito (at ako) nun. Mabuti naman at okey ka na :-) Wag ka mag-dodroga paglaki mo ha, bad yun. Mag-Milo ka na lang. May malt na siya ngayon. Napakinggan mo na ba ang Eraserheads? Dama ko kasing dun ka pinangalan sa bokalista nila. Peyborit ata siya ng Papa (at tito) mo e.

Ate Tonette :-)

* * *

Paging, Mace. Paging, Mace.

* * *

Nagkakwentuhan kami isang beses ni Kuya Marlon (ang utility boy namin sa opisina).

"Ma'am, si Ma'am Anhod* po ba may boyfriend na?" tanong niya.

"Wala," sabi ko.

"Ah, kaya pala siya maharot."

Ay.

*Pangalan ay binaligtad upang pansamantalang maprotektahan ang hinaharap. Malaki pa naman.)

* * *

Kinwento saken ni Anna Caluag (dating orgmate na officemate ko na rin Part 1):

Nag-guest daw si Ruffa Guttierez sa Master Showman Presents ni German Moreno. Binida pa daw niya lagi siyang nanonood nun, dahil nga kay Kuya Germs.

Tapos, mag-ko-commercial na. Request ni Kuya Germs, sabay nilang sabihin yung "tagline" ng Master Showman. At pumayag naman si Ruffa "Lagi Po Akong Nanonood" Guttierez.

Ang kanyang sinabi: "Walang... MATUTULOG!"

Ruffa, may tama ka!

* * *

"Ma'am, si Ma'am Ruffa** (dating orgmate na officemate ko na rin Part 2) po ba, may boyfriend na?"

"Wala"

"Ah, kaya pala siya mukhang malungkot."

Ay. Kuya, hobby mo ang mag-kumento?

**Pangalan ay iniba. Ginawang "Ruffa" for continuity.

* * *

Napag-alaman kong ang happiness, parang yung himala yan ni Nora Aunor. Sabi nga, tayo ang gumagawa ng sarili nating happiness.

May dead end sign man o wala. :-)

* * *

"Ikaw ang aking swerte."
--Swerte, Narda

Instruction: Add Image Tas Babay Na.

2006-09-24T22:44:00.000+08:00

Halo-Halo (Kahit Ako'y Tinatrangkaso)

2006-09-10T20:56:00.002+08:00

"Be patient is a virtue," bilin ko lagi kay Ilaya.

* * *

Isang nanay ang may makulit na anak. Sinasaway, sampa pa rin nang sampa sa galid ng escalator. Napagod na sa kasisigaw.

Nanay (sa anak): "I said stop that! How many times did I tell you that already?!"

Tumingin sa kanya ang anak: "Three."

Nagtanong ka kasi e. At least, magaling sya sa Math.

* * *

May nakita akong mag-babarkada, naglalakad sa sidewalk. Yung isa, naka-pula. Yung isa, naka-dilaw. Yung isa, hindi lang naka-blue. Naka-kalayaan blue pa.

Naisip ko, kulang na lang puti, bandila na sila.

At ako ay napa-tingin sa sarili. Sa aking damit.

Mga kapatid, intayin nyo si kalinisan white!

* * *

Ang tagal kong nawala sa sirkulasyon. Pagbalik ko, hindi na planeta ang Pluto, may oil spill na sa Guimaras, inaanay na ang aking tagboard, tapos na uli ang concert ng APO, at may trampoline na kami sa sala.

Tama si Ebe Dancel. Minsan, mabilis nga talaga ang ikot ng mundo. Ang resulta, biyahilo.

Pero wag nang choosy. May Bonamine naman sa suking tindahan.

Salamat kay Jim, Buboy at Danny (lalo na sa Ewan at Panalangin), kay Chard Bolisay, kay beybi_nova, kay Alexis Tioseco, kay Fatima Lasay (magandang sorpresa), kay Sir Ross at Sir Mari. Salamat sa kapeng Dohna at ES (minus yosi). Dobleng salamat kay KE, kay Mace, kay Ethel, at lalo kay Lakay.

Salamat sa Diyos.

* * *

"Gaano siya (ang kanyang papakalasan) kakaiba? Bakit siya ang napili mo?" tanong ko sa isang ikakasal nang artist-painter para sa kanilang wedding video.

Ang tagal ng sagot. Tahimik. Isang minuto. Tahimik pa rin. Dalawa. Tahimik pa rin. Hintay.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap sa camera. Ngumiti.

"Hindi ko maipaliwanag e."

Haay. At ako ay natunaw.

* * *

Sabi nila, lahat ng bagay, nangyayari dahil may dahilan.

Sa Karimlan, manalig, at lilipas ang lahat nang hindi mo namamalayan. Tapos, gaya ng dati, nasa iyo ang huling halakhak. Pero ngingiti ka na lang.

Lahat ng bagay, nangyayari dahil may dahilan.

* * *

"Ngunit kahit ano pa'ng sabihi nila / iwanan siya'y di ko magagawa."
--Mahirap Talaga Magmahal ng Syota ng Iba, APO Hiking Society

"Kasama mo."
--Awit ng Barkada, APO Hiking Society

"S'an na nga ba'ng barkada ngayon?... Magkaibigan / magkaibigan pa rin ngayon."
--San na Na Nga Ba'ng Barkada Ngayon, the APO Hiking Society
(ang biglang nagpaiyak sakin, with tissue, habang kinakanta nila sa ASAP)

Kapag itong Film Major na 'to ang nag-review, lagot ang dinosaur

2006-07-30T23:18:00.000+08:00

"Superman was in Manila at 10:55."
--sabi-sabi sa Superman Returns

Sa wakas, nakapanood na ko sa IMAX Theater sa SM Mall of Asia (kung saan bawal maligaw). Ang pinanood ko, isa pang sa wakas, Superman Returns.

Wow, ibang klase.

Ang laki ng moviescreen. Sabi ng voice-over, "eight storeys high" daw, pero hindi ako naniwala. Two storeys high lang ang SM Mall of Asia e. Pero hindi na ako nag-effort magreklamo. Hindi rin naman ako maririnig ni Voice-Over.

Nang magsimula na ang trailer para sa T-Rex: Age of Crutaceous, buti na lang hindi na ako nagreklamo sa eight storeys. Kahit marinig pa ako ni Voice-Over.

* * *

Nang sinuot ko na ang 3D glasses, wow, nabuhay ang nasa screen. Hindi parang pelikula lang. Parang nasa harap mo na talaga. Parang totoo.

Parang totoo, na nung lumipad si Superman, may mga batang pilit siyang inaabot. Parang two feet away lang.

Parang totoo, na nung nag-pa-practice si batang Clark Kent lumipad, parang andun ka lang katabi niya.

Parang totoo, na nung binuka na ng hinayupak na T-Rex ang kanyang hinayupak na bunganga sa trailer ng T-Rex, parang huling araw mo na sa Earth.

Wag mo akong pagtawanan kung umilag ako nang OA. Nanigurado lang.

* * *

Mr. Henry Sy, salamat na "eight storeys high lang" ang screen ng IMAX Theater. Hindi ko na kaya na mas malaki pa sa eight storeys ang hinayupak na T-Rex na yun

Pero kung si Johnny Depp, sige,kahit 12 storeys high. Wag lang bilang dinosaur.

* * *

In fairness sa Superman Returns, nagustuhan ko, kahit hindi ako superhero movie fan. Nagustuhan ko ang pagka-direk. Nagustuhan ko ang mga shots na ginamit. Nagustuhan ko ang musical score.

Sayang nga lang na halos 15 minutes lang ang 3D parts ng pelikula.

Sabagay, kung nag-uusap lang naman si Lois Lane at ang kanyang boss ang sequence, hindi na kailangang i-3D pa.

Unless mag-special apperance si hinayupak na T-Rex.

Bad suggestion. Nawa ay hindi ako narinig ni Voice-Over.

* * *

Isa ako sa labis na naka-miss kay Rachel Greene sa Friends. Kaya ko rin siguro pinanood talaga ang The Break-Up starring Jennifer Aniston. Na parang si Rachel Greene pa rin.

Ang ganda. Ang gaan. Hindi na kailangang mag-isip. (Ipaubaya na yun sa totoong buhay.)

Nga lang, yung ending, hindi ko masyadong nagustuhan. Pangalawang version pala yun ng ending dahil mababa ang ratings na ibinigay ng test audience sa original ending.

Sayang, mas gusto ko pa naman yung original ending. Tipong mas mahaba pa dapat ang ngiti ko e, tapos biglang, ay.

The point is, napangiti pa rin ako.

* * *

"Ang almusal ay agahan."
--Martir Niyebera ng Kamikazee, version ni Ilaya

Isang Joyce, Dalawa Pang Joyce, at Isang Fan ng Isang Joyce

2006-07-30T22:41:00.000+08:00

Sa kasagsagan ng kangaragan ng pag-edit ng nominees' video para sa Piling Obrang Video 2005 (last year) ng aking film org UP CINEMA, tinext ko si orgmate Joyce Cruz.

"Joyce, favor nman. Paki-txt naman sakin yung names ng nominess sa Best Director, Best Cinematograpy, Best Production Design, Best Actor, Best Screenplay, Best Editing. Sori kailangan lang talaga namin para matapos na kmi agad. Salamat."

Ang tagal ng reply. Urgent, urgent.

2366, wag kang magkamaling magtext ngayon, kundi mapapatay kita.

Matapos ang sampung minuto, sa wakas, nagreply si Joyce: "Sino po cla?"

Syet. Wrong send.

Si Joyce Bernal.

* * *

At in fairness sa 2366, iba ang nagkamaling magtext. Ayoko nga lang patayin ang sarili ko.

* * *

Isa akong fan ni Bb. Joyce Bernal.

Inaamin ko, hindi ko napanood ang karamihan sa mga nagawa niyang pelikula. Pero naging paborito ko agad ang Don't Give Up On Us. At pinanood ko ang Till There Was You ng opening day sa SM Megamall. At hindi na ako makapaghintay sa susunod niyang romantic comedy. Opening day ako, promise.

Pero kung si Judy Ann at Piolo uli, premiere night.

* * *

Ako ang nag-volunteer na kumontak kay Direk Joyce para maging speaker siya sa directing seminar para sa mga miyembro at aplikante ng UP CINEMA.

At nung July 26, naganap ang seminar sa Palma Hall sa UP kasama si Direk Mae Cruz (Because of You, Mga Anghel na Walang Langit).

Ang masasabi ko lang, wow. At Direk Joyce, pa-picture po.

* * *

Text sakin ni project head Frances Mortel (na paborito ko sa UP CINEMA) dalawang gabi bago ang seminar: "Tonet, ok lang bang ikaw ang mag-introduce kay Bb. Joyce sa seminar?"

Napatigil ako.

Frances, isang karangalan.

* * *

Sa Google, nag-search ako ng filmography at biography ni Direk Joyce: JOYCE BERNAL FILMOGRAPHY BIOGRAPHY.

At tsaraaaan.

May lumabas na website ni Joyce Jimenez.

Saan? Saan ako nagkamali??

* * *

"Nung editor kasi ako, kapag gusto ko yung pelikula, nilalagyan ko ng 'Bb.' yung pangalan ko. Pag hindi ko gusto yung pelikula, di ko nilalagayan.... E bakit ba kasi nangengealam kayo? E sa gusto kong ganun e!"
--Bb. Joyce Bernal, nung tinanong siya kung bakit niya nilalagyan ng Bb. ang pangalan niya

“Kung si Judy Ann at Onemig Bondoc [mga artista nya sa I’m Sorry My Love, first film nya] lang naman ang ididirek ko, gagamit pa ba ako ng style ni Wong Kar Wai?? Helloooo.”
--Bb. Joyce Bernal, explaining her supposed “style”

"Bilang editor, ang isang sobrang pangit na pelikula, hindi ko pwedeng pagandahin, pero pwede kong gawing konting pangit.... So paglabas ng audience sa sinehan, iisipin niya, 'Teka, parang ang pangit ng pelikulang yun.' Parang pangit lang. Hindi siya sigurado. At least hindi niya sinabing pangit talaga."
--Bb. Joyce Bernal, maparaang film editor

"Dati, nung nag-direk ako for TV, sinabi sakin ng producer ko, 'Joyce, kailangan mo mag-shoot ng 56 sequences in one day.' E helloooooo, 56 sequences?? So sabi ko, 'Sige po, ishu-shoot ko yan, pero pangit.' Ok lang daw. So shinoot ko nga. Ayun, pangit nga."
--Bb. Joyce Bernal, proving that she loves directing films more than TV

"Kami kasi ni Boss Vic [del Rosario, ng Viva Films], may personal na relasyon na kami niyan e. (pauses nang makita ang reaksyon ng mga tao) Pero hindi sekswal ha! Malaking boobs ang gusto ni Boss Vic. Wala ako nun! Pero kung pwede na siya dito (points to her chest), sige, ibibigay ko, mabigyan lang ako ng pelikula."
--Bb. Joyce Bernal on her directorial break given by Vic del Rosario

"Kapag may dinederek ako, paggising ko, yun ang iniisip ko. Pag tulog ako, yun ang iniisip ko. Pag kumakain ako, pag tumatae ako, yun ang iniisip ko. Pelikula na ang buhay ko e."
--Bb. Joyce Bernal, film director

* * *

Pagkatapos ng bentang-bentang talk ni Direk Joyce, at pagkatapos mabahiran ng madaming bagay ang isip ko, bumalik sa akin ang pagka-gusto kong maging isang mainstream film director. Courtesy of Bb. Joyce Bernal.

Oo, sunud-sunuran ka nga sa producer mo. Oo, pagbibigyan mo ang audience. Oo, kailangan kumita.

Pero ang sarap nga siguro ng feeling na pinilahan ang pelikula mo. Na sa halos lahat ng sinehan palabas ang pelikula ko. Na mula sa kolehiyala hanggang sa yuppie hanggang sa taxi driver hanggang sa labandera ay nakapanood ng pelikula mo. Na madami kang napasaya.

At dahil diyan, magiging direktor ako.

* * *

Direk Joyce, salamat sa sa pagpapatawa at pagpapakilig sa Till There Ws You. At sa mas lalong pagpatawa at pagpakilig sa Don't Give Up On Us. Sa “Oki.” at “Hahaha!” at “Hi Tonette!” At sa masayang picture sa aking cellphone. For the second time.

Fan na kung fan. Ni Joyce Bernal naman.

* * *

"Alam mo kung anong gusto kong sabihin sayo? Putang ina mo."
--Judy Ann kay Piolo sa Till There Was You

Rueann, May Tama Ka (at Matt, Binoto Kita ng Dalawang Beses)

2006-06-04T22:50:00.001+08:00

(Seryosong warning: Ilaya is afraid that this post may appear "mayabang" to you. Pasensiya. Promise, hindi ako nagyayabang. Naglalahad lamang. Natuwa lang ako sa mga pangyayari kaya sinulat ko dito. Okay? Salamat.)

Isa sa mga paborito kong gawin ay ang mag-channel surf. Dahil dyan ay natuklasan ko si Eleanor "Simasen Konnichiwa" Nishiumi sa Oh Tokyo!, at na Channel 116 pala ang ETC 2nd Avenue sa Destiny namin (dati). At dahil dyan din ay natuklasan kong may mga channels na hindi tumatagal ng tatlong segundo ay nililipat ko na uli ang istasyon. By choice.

Tulad ng NBN-4.

At kanina, ininterview ako dun (sa show na Sigaw Sining: Ugnayan sa NCCA para sa Saling Pusa). Masaya naman (dahil gusto ko pa rin talaga ang magsalita--Broad Comm nga pala ako dati), ngunit hindi man lang ako nasabihan na TV interview pala ang pupuntahan ko. Akala ko ay screening lang ng short films namin. Buti na lang magandang tsinelas ang nasuot ko.

Pero ayos lang. Magpupusta ako ng sampung piso, walang nakapanood nun.

* * *

Toot toot.

May nag-text. Si KE (BS Economics).

"Tonet! Nasa NBN ka!Ü"

Ayayay.

* * *

Buti na lang hindi bahay namin ang naipusta ko.

At oo, bukod sa Lotto, may ganung palabas sa NBN-4.

* * *

Nanood si Mama at Lia (BS Business Administration, undergrad) ng XMen 3 sa Market! Market! kasama si Rueann (na ngayon ay four years old na).

Sa reserved seating sila. Kaya kapag late, pasensya na lang.

Eh late sila.

Sabi ng tiketera sa kanila, "Bawal na po ulitin ha."

At natapos na ang XMen 3. At dahil masunurin, umuwi na agad.

Kinabukasan, sinabi ng mommy ni Rueanne sa kanya: "Anak, nood tayo ng Xmen 3."

Sagot ni Rue: "Sabi ng gwardiya, bawal daw po ulitin!"

* * *

At hindi naman pala daw nakita ang gold tsinelas ko sa TV.

* * *

"Hayayay yaya yayayay / Hayayayay."
--Don Romantiko, PBB Teen Edition Version
habang gumigiling si Papa Matt Evans sa likod na naka-Lastikman costume

Sell-Out ang Itawag Mo sa Akin (Oh You Can Call Me Sell-Out Anytime Inihaw)

2006-06-03T00:05:00.000+08:00

Sinwerte kami ni Glenn (image model ng "Early/Late to Bed, Still Always Late to Rise" campaign) na makapasok sa libreng directing workshop ni Direk Tikoy Aguiluz. Minsan, malakas talaga ako kay God. (O baka tama ang hinala kong anghel talaga ako sa past life ko.)

Iyon ang pers taym kong makagamit ng HD camera. Iyon ang pers taym kong makita ang pangalan ko sa clapper. Iyon ang pers taym kong maging direktor sa isang short film na hindi ko kilala ang kahit isa sa crew.

Kulang ang isang Hail Mary.

* * *

Pagkatapos dumaan sa job fair sa Glorietta, tumigil kami ni ES, Dohna at Glenn sa food court. Ang masasabi ko: kapag bad trip ka (dahil iniwan ni Ka-Holding Hands, o naholdap, o iniwan ni Ka-Holding Hands tapos naholdap pa), huwag na huwag kang kakain sa Binalot.

Ang mga pagkain ay tinatago sa pangalang Bopis-ticated. At Bistek na Walastik. At Anytime Inihaw na Bangus. At Vivo Tocino.

Isipin mo na lang kung bad trip ka (dahil hinoldap ka, ni Ka-Holding Hands). Hindi na maipinta ang mukha mo. Walang ni anino ng ngiti o ng dimple. Nagdidilim na ang paningin mo. Parang gusto mong pumatay. At parang gusto mong kumain sa Binalot.

"Miss, isang Vivo Tocino."

"Come again?" sabi ni Miss.

"Vivo Tocino."

"Policy po kasi namin, dapat with feelings."

At parang gusto mong pumatay ng Miss.

Sabi na, dapat nag-Jollibee ka na lang e.

Aloha Burger.

* * *

Kunwari May 1 ngayon. Happy birthday Ethel (na walang sawang bumabatok sa'kin kapag kailangan. Na isang patunay na malakas talaga ako kay God).

Kunwari May 14 ngayon. Happy Mothers' Day kay Mama (Na siyang MTRCB ng mga pelikula ko. Na nakuha ko ang katarayan at pagkahilig sa pagbutingting. Na bibigyan ko ng magandang buhay at bahay nila ni Papa. Promise.)

Yan, tapos na ang pagkukunwari.

* * *

Naaalala ko, sinabi ko dati, hinding-hindi ako mag-a-advertising. Ang hindi ko maalala e kung sinabi kong "swear to God, hope to die", dahil God, hindi pa po ako handang mamatay.

Nagpasa ako sa mga advertising production houses sa Makati. Pinag-iisipan ko pa kung magpapasa ako sa mga ahensiya. Oo, isa akong sell-out.

Para sa aking short-term goal na maluhong pantawid-gutom (inspired by Ate Rhana). Para sa aking not-so-short-term goal na maging medyo maaliwalas ang bulsa ng pamilya. At para sa aking long-term goal na maging direktor ng isang mainstream romantic comedy (ala-Bb. Joyce Bernal).

* * *

Dahil kahit may mga taong hindi nagtiwala dahil "inexperienced" at "sobrang OC" ako. At kahit tumitingin sa camera ang bidang artista sa kaisa-isang good take. At kahit hindi napalabas ang Saling Pusa sa Manila Hotel dahil hindi ako natapos mag-edit on time. At kahit may mga taong mahirap pakisamahan (na masarap pabilhin ng Bopis-ticated kapag bad trip sila). At kahit si Mama lang ata ang nagkagusto sa final cut. At kahit madami pa akong kakaining bigas (na sana kanin na pag sinubo ko). At kahit kulang ang isang Hail Mary at Glory Be.

Gusto ko pa ring maging isang direktor.

* * *

"And I'll be there on the next train."
--Where You Lead, Gilmore Girls Theme
(bumalik na si Papa Jess kaya peyborit ko na uli, at naiyak ako)

Kapag Lalaki ang Bagyo, Siguradong OA (Based on a True Story)

2006-05-20T22:10:00.000+08:00

Oo, binagyo kami sa Sorsogon. At Caloy, humanda ka. Kapag maging tao ka sa next life mo, ipagdasal mong hindi ako bagyo.

Sa loob ng tatlong araw, nakulong kami ng Team Bugsy (ang misteryosong pangalan ng aking high school barkada) sa bahay ni Migs (ang totoong pangalan ng boypren ni Tidoy, BS Management, ADMU). Walang tubig. Walang kuryente. Walang Pinoy Big Brother. Walang Matt Evans.

Pero may baraha. At may mga taong bored na bored na. At gustong pumatay ng bagyo.

Kaya bigla akong natutong mag-poker (at mag-poker face at mag-bluff) at mag-Psycho game at mag-pusoy dos. Kung may nadulot mang mabuti si Caloy, iyan ay ang pagturo sa aking mag-sugal.

On second thought, wala palang nadulot na mabuti si Caloy.

* * *

Pinatulan na rin namin ang Pinoy Henyo (yung pauso ng Eat Bulaga kung saan huhulaan ng player ang isang salita sa pamamagitan ng mga tanong na nasasagot lang ng "oo" o "hindi").

Ang pinapahula: HONDA CIVIC. Ang huhula: si Dana (BS Occupational Therapy, UP Manila).

Dana: "Sikat ba 'to sa Manila?" (Very creative question, Dana.)

Grupo: (may sandaling pag-iisip) "Oo!"

Dana: Kurtina?

Ay Dana, oo. Sa bandang Laguna o Batangas, hindi pa uso ang kurtina.

Dana: "Mahirap ba to[ng hulaan]?"

Grupo: Hindi.

Dana: So nalilito lang talaga ako?

And the winner for the most creative questions award is Dana.

* * *

Sabi na, walang bahay na walang kuryente at tubig, sa isang damukal na magkakaibigang magkakaibigan talaga.

* * *

Pero napag-alaman kong bagyo man, may damdamin din. At sadyang mabait talaga si God.

Sabado (May 13), bahagyang sumikat ang araw (na may kalat-kalat na pagkulog at pagkidlat), at nakapag-beach pa rin kami. Ito ang pers taym kong makatampisaw at maka-snorkeling sa white sand beach (at makapag-Ultimate Frisbee at sumayaw ng Don Romantiko sa dalampasigan).

At may iniwan siyang souvenir. Limang gasgas. At isang sugat na OA. Sa paa at binti ko.

Bwisit na corals. Patay na kayo, nakakasakit pa rin kayo. Rest in peace, will ya?

Magkasabwat kayo ni Caloy, no?

* * *

Ayon sa pagsasaliksik, ang mga butanding (na makikita sa Donsol, Sorsogon) ay hindi kumakain ng tao. Ang kinakain daw nila ay mga planktons lamang. Kung paano naging ganoon kalaki ang mga butanding nang planktons lang ang kinakain, ayoko nang itanong sa kanila. Baka magka-ideya pa sila at biglang maging carnivore.

In fairness, nang tumalon na kami sa speedboat at tinignan ang butanding na lumalangoy sa ilalim namin, hindi nga siya kumakain ng tao.

Ang saklap siguro kung sinoman ang aksidenteng makain ng butanding, no? Hindi ko alam kung ano ang mas masakit: ang makagat niya, o ang tanggapin na napagkamalan kang plankton ni butanding.

* * *

Sa totoo lang, kahit binagyo kami, wala pa rin tong kasing-saya. As expected.

* * *

"Pagdating ng panahon / baka ikaw din at ako
Bakit hindi panain ang kanyang damdamin
At nang ako ay mapansi-hn."
--Pagdating ng Panahon-Mr. Kupido Disco Remix,
Pauso ni Ish (BS Computer Science, UP Diliman)

insert witty blog title here.

ilayaonline.wordpress.com

teacher, may I go to the washroom?

long-overdue perspective

In the tradition of "The Year That Was": The Film ("Paano Kita Iibigin") That Was

Ikaw ang aking pedestal.

Ang pelikulang Joyce Bernal-Piolo Pascual. Ay, andito rin si Regine Velasquez.

The Revenge of Letter B (or a Boring History of Learning How to Write)

*some text missing* part 2

*some text missing*

Habang nanonood ng replay ng Survivor at pinipilit tapusin (o simulan) ang ineedit na raket sa halagang P1,500

6 Ways to Say "Buhay Pa 'Ko"

Para sa mga walang panahon mag-tupi ng damit, may tip si ate

With apologies to Rivermaya: "Panahon na naman..."

In the tradition of the Dreamers of Pinoy Dream Academy

:O (OA na gulat)

Sabi ng traffic light, stop (edited)

Nang kinausap ko ang sarili nang maraming beses

My favorite Sorsogon feature is this feature (among other features)

A Non-Director, A Director, APO

Blog Post v.2 (dahil biglang nag-exit ang Blogger nang walang paalam)

If it's from Seiko, it must be bold

To Ethel, Mace, Dohna and to Glenn:

Bos, Para sa Real World

Nasaan si Ilaya? Pakisoli. Asap.

Bos, dibidi ng "The Science of Sleep"?

:-) at *

Instruction: Add Image Tas Babay Na.

Halo-Halo (Kahit Ako'y Tinatrangkaso)

Kapag itong Film Major na 'to ang nag-review, lagot ang dinosaur

Isang Joyce, Dalawa Pang Joyce, at Isang Fan ng Isang Joyce

Rueann, May Tama Ka (at Matt, Binoto Kita ng Dalawang Beses)

Sell-Out ang Itawag Mo sa Akin (Oh You Can Call Me Sell-Out Anytime Inihaw)

Kapag Lalaki ang Bagyo, Siguradong OA (Based on a True Story)

some text missing part 2

some text missing