If it's from Seiko, it must be bold

Tatlong pelikula ang napanood ko ngayong Disyembre: Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (copy and paste sa Google ang title), Happy Feet, at Little Miss Sunshine.

Ang Happy Feet, panget. Gusto ko sanang mag-elaborate na "sana dun na lang sa hindi pagkaalam ni (nakalimutan ko na pangalan nung penguin na yun) kumanta pero magaling naman siya mag-tap dance nag-focus" pero wag na lang. Ayokong patulan ang isang penguin. Animated pa.

Ang Borat (worldwide gross: $228,200,000++), grabe. Nakakatawa, OA. Astig ka, actor-writer Sacha Baron Cohen. (Isa itong mocumentary kung saan ipinadala ang isang TV reportersa Kazakhstan (si Borat) sa "US and A" para malaman kung bakit sila ang "the greatest country in the world." At para na rin mapakasalan si Pamela Anderson.)

Tipong matatawa ka nang malakas na malakas pero wala kang pakialam kasi lahat naman ay tumatawa nang malakas. (Pero may mga eksenang offensive na talaga, pero saka na ang soul-searching paglabas ng sinehan. Buti na lang hindi ako Amerikano. Andaming beses siguro nila nakagat ang dila nila.) Ang huli ko atang malakas na pagtawa sa sinehan ay nung Don't Give Up On Us pa. O baka kasi hindi ko lang napanood ang Lapu-Lapu.

Ang Little Miss Sunshine* (worldwide gross: $86,340,000++), ang ganda. Una kong nalaman tong pelikulang to sa dyaryo. Standing ovations sa Sundance Film Festival at $10 million distribution deal with Fox Searchlight. Wow. Hindi nga from Seiko.

Isa itong comedy (pero naiyak din ako) tungkol sa dysfunctional Hoover family: si Tatay, obsessed sa pagiging "winner not loser"; si Nanay, parang "Bakit ko ba pinakasalan 'to?"; si Kuya, may vow of silence for nine months so far bilang homage kay Nietzsche; si Tito (Steve Carell), suicidal (partly) dahil na in love sa kanyang estudyante--na lalaki; at si Lolo, heroin addict ("You're young; you'd be crazy to do it. I'm old; I'd be crazy not to do it"). Si Olive, 7, lang ata ang medyo normal. Gusto niyang sumali at manalo sa Little Miss Sunshine beauty pageant.

E sa California pa yun. Nasa New Mexico sila.

Kaya tayo may pelikula. Na maganda.

Musical score, check. Direction, check. Acting (especially of Lolo and Olive), check. Cinematography, double check. Screenplay, triple check.

Palakpak namin pagkatapos ng pelikula, check.

*Exclusively at Ayala Cinemas.

To Ethel, Mace, Dohna and to Glenn:

You have no idea. Without you, my world would have crumbled by midnight.

Salamat.

Bos, Para sa Real World

"I like dead end signs. I think they're kind. They at least give the decency to let you know you're going nowhere."
--Bugs Bunny

Tsk, hindi pa naman uso sa Makati ang dead end signs.

Pagka-graduate ko mula sa college, kasama ng aking invisible diploma ang pag-asang kusang nabuo sa loob ng unibersidad. Na gagawin ko ang gusto kong gawin. Na kikita ako ng malaki kada buwan. Na magiging direktor ako ng pelikula. Na hindi ako kakain ng pride at prinsipyo. Na babaguhin ko ang mundo. Tapos, hindi pa ako nakaka-tatlong buwan, parang biglang may bumatok na agad sa’kin. Bugs Bunny, ikaw ba yan? Medyo masakit a.

Ladies and gentlemen, iyan ang idealismong lasang fresh grad. Mapait.

Ang panghimagas, disillusionment. Hindi matamis.

Dati, pawang konsepto lamang si Real World. Napag-uusapan, nasuusulat, nababasa, pero hindi ko pa talaga nakikita. Parang isang sikat na artista na mailap sa media. May tsismis nang malupit nga daw siya sa personal. Pero sus, walang malupit na konsepto sa isang optimistic na fresh grad.

Hindi pa man ako nag-papa-autograph sa kanya, nalaman ko na agad: Walang optimistic na fresh grad sa isang malupit na konseptong nag-anyong tao na.

Baka naman na-starstruck lang ako. O di kaya, sa bilis ng transition mula kolehiyo pa-Real World, inatake ako ng biyahilo. At walang malapit na Bonamine. Pero sabagay, sino ba naman ang napadpad sa Real World nang handang-handa? Nang hindi nasindak? Nang hindi nanibago? Nang hindi muntik na’ng umayaw? Uso nga siguro yan ngayon—ang mga fresh grad na nabigla sa Real World. Sa totoo lang, hanggang may mga fresh grad na hitik sa idealismo, hindi yun mawawala sa uso. Classic.

Buti na lang.

Dahil sa loob ng Real World na talamak ang inggit, gulangan, siraan at oo, mediocrity, masaya pa ring isiping may bagong dating na kinang na hindi pa nahahawa sa star complex ni Real World. Hindi lang basta glossy shine. Fresh grad shine.

Kaya siguro hindi dumidilim sa Makati, lalo na sa bawat pagtatapos ng semestre. Pero kung kailan pupundido ang kislap na yun, hindi ko alam. Sa ngayon, maraming fresh grads ang nabukulan sa pagkauntog sa biyahe pa-Real World. Na naguguluhan kung iyon na ang trabahong gusto niyang panindigan (na ikukonsulta kay Pangarap o Prinsipyo). Na inaakalang napunta sila sa isang madilim na dead end na walang dead end sign. Na kung saan ang tanging ilaw ay mula sa sarili at lumalamlam pa. Tsk, e hindi naman pwedeng sisihin ang Meralco.

Napakabata pa ng fresh grad para maging cynical na agad sa mundo. Oo’t na-disillusion nga, pero para saan pang naging fresh grad kung hindi innate ang pagiging optimistic? Sigurado ako, habang ang isang kamay ay nakapangalumbaba, ang kabilang kamay naman ay mahigpit pa rin ang hawak sa isang supot ng pangarap at idealismo.

Huwag lang mabubutas. ##

Nasaan si Ilaya? Pakisoli. Asap.

Missed the Apo Hiking Society's concert for the third time. (Cried. Realized how shallow. Cried some more. Realized it was the APO.)

Missed the Asian premiere and only screening of "The Science of Sleep" at the Cinemanila Film Festival 2006 opening. (Three texted "syet Tonet, ang ganda talaga". The degree of "ang ganda talaga" varied each time. Cried. Realized how shallow. Cried some more. Realized it was the Michel Gondry.)

Was told I was worthless during a TV commercial shoot as a production assistant-in-training. (Almost cried. Realized how shallow. Almost cried.)

Started writing an essay four weeks ago. Haven't written 30 until today. (You don't understand. I really want to write for that newspaper.)

Tried changing my blog's template. Lost my tagboard and precious links instead. (Didn't cry over that. Slammed the laptop's keyboard instead. Realized it was the laptop of my sister.)

Read about another APO concert on September 8. (Thank you. You promised.) Was suddenly grateful for Pinoy Dream Academy. Oh, and Philippine Idol too, I guess.

Crosses fingers for a certain project. (Please cross your fingers for me too.)

Crosses fingers for Friday. (Please cross your other hand's fingers for me too.)

Almost died of an almost car crash. (Didn't have to cross fingers for that.) Thanked God. Thanked God. Thanked God.

Trying to be back. Trying again.

Starting to feel nauseous.

Syet, English yun a.

Bos, dibidi ng "The Science of Sleep"?

Ang surreal love story nina Clementine (Kate Winslet) at Joel (Jim Carrey) sa Eternal Sunshine of the Spotless Mind ni Director Michel Gondry ang isa sa mga natatanging pelikulang pag-roll ng end credits, napatigil na lang ako sa ganda.

Definitely one of the best love stories ever written and made. Classic.

At ngayon, sa wakas, isa na namang surreal love story mula sa kanya: The Science of Sleep, starring Gael Garcia Bernal ("Y Tu Mama Tambien", "Motorcycle Diaries") and Charlotte Gainsbourg (kung sino ka man, please text me for your filmography).

Binasa ko ang review ni Ross Anthony at nang mabasa ko ang "The [filmmaker takes] advantage of old super 8 film animation to bring Stephane’s sleep life onto film" at "cardstock cutout city buildings" at "flying sequences", hindi na ako makapaghintay panoorin ito.


At Ser Michel Gondry, salamat sa inspirasyon na binigay mo. (Ay di ka nga pala nakakaintindi ng Tagalog. Pero dahil alamat ka, eto ang translation.) And Sir Michel Gondry, your films inspire me and bring me to another place. In Filipino, salamat.

Balang araw, gagawa ako ng surreal love story. (Tumatanggap ako ng producers kahit Linggo.)

* * *

Clementine: This is it, Joel. It's going to be gone soon.
Joel: I know.
Clementine: What do we do?
Joel: Enjoy it.
--Clementine and Joel, nang malapit nang mawala ang memory nila ng isa't isa forever, "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"

:-) at *

"I like dead end signs. I think they're kind. They at least give the decency to let you know you're going nowhere."
--Bugs Bunny

Tignan mo nga naman si Bugs Bunny. Kuneho lang siya pero may dunong din palang tinatago. Akala ko ba sa mata lang mainam ang carrots?

Siguro naman may patutunguhan ako. Mahirap kalaban ang kainipan at ka-boring-an. Ngayon tuloy bumabalik sa isip ko ang mga bagay na gusto ko din nga palang gawin. Nang nakangiti.

Gusto kong maging writer (para sa isang mini-dyaryo).

Gusto kong subukang mag-pottery.

Gusto kong umakyat ng Sagada.

Among other things.

May patutunguhan naman siguro ako. Naku, di pa naman uso ang dead end signs sa Makati.

* * *

"Pagdating sa dead end, liko kayo."
--instruction ng kaibigan ko papunta sa bahay nila

* * *

Dumeretso kami ni Glenn (na ang trabaho ay mga mahal nya talaga--pagsusulat at online games, ayos) nung September 25 sa North Court ng Rockwell Powerplant Mall para sa End Frame Video Art Project. Sinwerteng nakasali ang experimental film kong "it feels so good to be alive." Syempre, late kami.

Mga 20 yata yung na-exhibit, kasama ang mga gawa ni Adjani Arumpac ("Ab Ovo") at ni Ser Ramon "Astro, Astro Cigarette" Bautista ("Persistence of Vision"). (Yung gawa naman ni Kacey Pamintuan ("Freakshow") ay naka-exhibit sa Cubicle Gallery sa Maybunga, Pasig City.) Yey!

Natuwa naman ako. Lalo na't may cocktails at rumorondang sosi na macaroons at cakes. Pero hindi ko na kinaya ang wine. Baka mali pa ang paghawak ko sa baso, masamid lang ako.

(Sobrang salamat sa mga organizers ng End Frame Video Art Project at sa mga curators ng Cubicle Gallery sa paggawa ng ganitong venue para mas marami ang makapanood ng mga pelikulang pinaghirapan kahit hindi maintindihan. Salamat din kay Dohna Sarmiento ("Bleed") sa pagdaan kahit during work hehe.)

* * *

Kay Baby Ely Valencia:

Yan, binuo ko ang pangalan mo para paglaki mo at ginoogle mo ang pangalan mo, mapapadpad ka dito. Mag-tag ka ha. Sana buhay pa ito (at ako) nun. Mabuti naman at okey ka na :-) Wag ka mag-dodroga paglaki mo ha, bad yun. Mag-Milo ka na lang. May malt na siya ngayon. Napakinggan mo na ba ang Eraserheads? Dama ko kasing dun ka pinangalan sa bokalista nila. Peyborit ata siya ng Papa (at tito) mo e.

Ate Tonette :-)

* * *

Paging, Mace. Paging, Mace.

* * *

Nagkakwentuhan kami isang beses ni Kuya Marlon (ang utility boy namin sa opisina).

"Ma'am, si Ma'am Anhod* po ba may boyfriend na?" tanong niya.

"Wala," sabi ko.

"Ah, kaya pala siya maharot."

Ay.

*Pangalan ay binaligtad upang pansamantalang maprotektahan ang hinaharap. Malaki pa naman.)

* * *

Kinwento saken ni Anna Caluag (dating orgmate na officemate ko na rin Part 1):

Nag-guest daw si Ruffa Guttierez sa Master Showman Presents ni German Moreno. Binida pa daw niya lagi siyang nanonood nun, dahil nga kay Kuya Germs.

Tapos, mag-ko-commercial na. Request ni Kuya Germs, sabay nilang sabihin yung "tagline" ng Master Showman. At pumayag naman si Ruffa "Lagi Po Akong Nanonood" Guttierez.

Ang kanyang sinabi: "Walang... MATUTULOG!"

Ruffa, may tama ka!

* * *

"Ma'am, si Ma'am Ruffa** (dating orgmate na officemate ko na rin Part 2) po ba, may boyfriend na?"

"Wala"

"Ah, kaya pala siya mukhang malungkot."

Ay. Kuya, hobby mo ang mag-kumento?

**Pangalan ay iniba. Ginawang "Ruffa" for continuity.

* * *

Napag-alaman kong ang happiness, parang yung himala yan ni Nora Aunor. Sabi nga, tayo ang gumagawa ng sarili nating happiness.

May dead end sign man o wala. :-)

* * *

"Ikaw ang aking swerte."
--Swerte, Narda

Instruction: Add Image Tas Babay Na.