Nang kinausap ko ang sarili nang maraming beses

Sa MRT, sa pambabae na tren, pauwi mula panonood ng Stranger Than Fiction, napansin ko ang isang (ambient) ad ng Rexona sa may malapit sa kisame: "Mr. Right could be standing next to you."

Inuulit ko, nasa pambabaeng tren ako. So Rexona, si Mr. Right ay maaaring lolo na (na malamang ay nakaupo), o lalaking may asawa na at may baby pa, o lalaking baby pa.

Sabagay, hindi naman sinabi ni Rexona na "Mr. Right, who could already be thrice your age, or already married with two kids, could be standing next to you." Okay, Rexona, you're forgiven.

* * *

Ngayong naki(ki)ta ko na kung paano magtrabaho sa isang mainstream na full-length na pelikula, nasabi ko sa sarili ko: "Syet, diba gusto kong maging direktor ng pelikula?" Sabay isip.

Paggising ko kaninang umaga (yung totoong gising na hindi pumipikit uli after five seconds), bigla ko lang sinabi sa sarili ko: "Syet, gusto kong mag-direk uli ng commercial." Sabay hinayang.

Tapos, napatigil ako: "Syet." At napa-buntung-hininga. "Hindi na naman ako nakapanood ng Maging Sino Ka Man kagabi."

* * *

Kakarinig ko lang ng version ng 6cyclemind ng isa sa pinakagusto kong OPM rock na kanta, ang "Prinsesa" ng Teeth. Sa totoo lang, nagandahan ako kasi ibang version nga naman. Ngunit.

Kelan lang ba sumikat ang "Prinsesa"? E diba, mid-90's lang yun? Hindi ko pa nga nalalasap nang tuluyan, may bagong pagkaluto na naman? Parang kahapon lang yun e, dagdagan lang ng isang dekada.

Tsk. Sana ni-revive nyo na rin ang Introvoys.

* * *

Naisip ko lang, at nasabi ko rin sa sarili ko, "Live in such a way that when someone tells another that s/he reminds her of you, she will be flattered, not offended."

My favorite Sorsogon feature is this feature (among other features)

Ang cancer patient at ang tatlong masunurin nung sinabing "smile and show your ipin" (clockwise): si Ako, si Ethel Francisco, si Mace "Vannesa, yung N yung doble" Mateo, Tidoy "Vanessa, yung S yung doble" Abastillas at ang pa-importanteng mapang-takip na upuan sa van

(Upang magbalik-tanaw sa paglalakbay sa Sorsogon kasama si Caloy at si Butanding, basahin muli dito.)

A Non-Director, A Director, APO

"Masakit talaga matalo. Kung gusto nyo ng mga quality films, hindi siguro dito ang audience nyo."
--Metro Manila Development Authority (MMDA) Bayani Fernando on the 2006 Metro Manila Film Festival (MMFF) controversy

Ser, kung ganyan kababa ang tingin mo sa pelikulang Pilipino at sa mga tumatangkilik nito, bakit ikaw pa rin ang chairman ng MMFF committee? Kung ganyan din lang, edi ako na lang. (Joke.)

Teka, ano nga ba ang ginagawa ng MMDA sa isang supposedly cultural at artistic na kaganapan? Ah, traffic flow ng mga float sa Parade of Stars.

* * *

"Ay, ayoko ng wala masyadong liver."
--Direk Joyce Bernal nang tanungin kung type ba niya si Direk Lino Cayetano (na nag-donate dati ng liver sa kanyang Dad, the late Senator Rene Cayetano)

"Uy, wag kayong ganyan. Pumayat na si Sharon [Cuneta] ha. Kumpara sa kanya."
--Direk Joyce Bernal nang marinig na tumaba na naman si Sharon

"Para kay Mrs. Javier. Para kay Mrs. Garovillo. Para kay Mrs. Paredes."
--Jim Paredes bago nila [the APO Hiking Society] kantahin ang Wala Nang Hahanapin Pa ("Ngunit kahit ganyan siya / minamahal ko siya / sinasamba ko pa / walang kaduda-duda") sa MYX Live

Blog Post v.2 (dahil biglang nag-exit ang Blogger nang walang paalam)

"Sa SM lang pala bumibili ng regalo si Santa e," sabi sakin ni Rueann, 5.

"Bakit mo nasabi?" tanong ko.

"E kasi yung regalo niya saken, nakabalot ng SM na plastic e."

Uuy, si Santa, nag-last minute Christmas shopping sa Pinas.

* * *

“Ang mahal naman ng Tintin!” Glenn complained, after seeing its 435-peso price tag. He was referring to The Adventures of Tintin, which he said is actually a popular comic book series. (Baka tulog ako nung mga panahong popular si Tintin at may TV guesting. Ang popular saken ay Funny Komiks at Alyssa Alano.) He wants to start his own Tintin collection.

“E kasi Tintin na siya! Kung Tintin pa lang siya, malamang mas mura yan. Sana nun ka pa bumili nyan,” I explained, matter-of-factly.

He turned to me. “Nung Tintin pa lang siya, e 1920’s pa yun.” More matter-of-factly.

I shut up. Then we looked at each other and laughed almost at the same time.

This is the kind of conversation nobody will probably be laughing about the way we do (and in front of a Tintin display, at that), but really, I wouldn’t want to have it any other way.

Unless of course, Tintin gets a 50% discount. ;)

* * *

"Feeling ko, ako ang unang binigyan ng regalo ni Santa," sabi (uli) ni Rueann.

"Pa'no mo naman nasabi?" tanong ko (uli).

"Wala. Feeling ko lang."

Tsk, bata pa lang, may woman's instinct na. Lagot magiging boypren nito.

* * *

"Lilipas din yan. In the long run. Yung nga lang, ang run, long talaga."
--Ethel Francisco, tungkol sa kalungkutan at iba pang alipores nito

If it's from Seiko, it must be bold

Tatlong pelikula ang napanood ko ngayong Disyembre: Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (copy and paste sa Google ang title), Happy Feet, at Little Miss Sunshine.

Ang Happy Feet, panget. Gusto ko sanang mag-elaborate na "sana dun na lang sa hindi pagkaalam ni (nakalimutan ko na pangalan nung penguin na yun) kumanta pero magaling naman siya mag-tap dance nag-focus" pero wag na lang. Ayokong patulan ang isang penguin. Animated pa.

Ang Borat (worldwide gross: $228,200,000++), grabe. Nakakatawa, OA. Astig ka, actor-writer Sacha Baron Cohen. (Isa itong mocumentary kung saan ipinadala ang isang TV reportersa Kazakhstan (si Borat) sa "US and A" para malaman kung bakit sila ang "the greatest country in the world." At para na rin mapakasalan si Pamela Anderson.)

Tipong matatawa ka nang malakas na malakas pero wala kang pakialam kasi lahat naman ay tumatawa nang malakas. (Pero may mga eksenang offensive na talaga, pero saka na ang soul-searching paglabas ng sinehan. Buti na lang hindi ako Amerikano. Andaming beses siguro nila nakagat ang dila nila.) Ang huli ko atang malakas na pagtawa sa sinehan ay nung Don't Give Up On Us pa. O baka kasi hindi ko lang napanood ang Lapu-Lapu.

Ang Little Miss Sunshine* (worldwide gross: $86,340,000++), ang ganda. Una kong nalaman tong pelikulang to sa dyaryo. Standing ovations sa Sundance Film Festival at $10 million distribution deal with Fox Searchlight. Wow. Hindi nga from Seiko.

Isa itong comedy (pero naiyak din ako) tungkol sa dysfunctional Hoover family: si Tatay, obsessed sa pagiging "winner not loser"; si Nanay, parang "Bakit ko ba pinakasalan 'to?"; si Kuya, may vow of silence for nine months so far bilang homage kay Nietzsche; si Tito (Steve Carell), suicidal (partly) dahil na in love sa kanyang estudyante--na lalaki; at si Lolo, heroin addict ("You're young; you'd be crazy to do it. I'm old; I'd be crazy not to do it"). Si Olive, 7, lang ata ang medyo normal. Gusto niyang sumali at manalo sa Little Miss Sunshine beauty pageant.

E sa California pa yun. Nasa New Mexico sila.

Kaya tayo may pelikula. Na maganda.

Musical score, check. Direction, check. Acting (especially of Lolo and Olive), check. Cinematography, double check. Screenplay, triple check.

Palakpak namin pagkatapos ng pelikula, check.

*Exclusively at Ayala Cinemas.

To Ethel, Mace, Dohna and to Glenn:

You have no idea. Without you, my world would have crumbled by midnight.

Salamat.

Bos, Para sa Real World

"I like dead end signs. I think they're kind. They at least give the decency to let you know you're going nowhere."
--Bugs Bunny

Tsk, hindi pa naman uso sa Makati ang dead end signs.

Pagka-graduate ko mula sa college, kasama ng aking invisible diploma ang pag-asang kusang nabuo sa loob ng unibersidad. Na gagawin ko ang gusto kong gawin. Na kikita ako ng malaki kada buwan. Na magiging direktor ako ng pelikula. Na hindi ako kakain ng pride at prinsipyo. Na babaguhin ko ang mundo. Tapos, hindi pa ako nakaka-tatlong buwan, parang biglang may bumatok na agad sa’kin. Bugs Bunny, ikaw ba yan? Medyo masakit a.

Ladies and gentlemen, iyan ang idealismong lasang fresh grad. Mapait.

Ang panghimagas, disillusionment. Hindi matamis.

Dati, pawang konsepto lamang si Real World. Napag-uusapan, nasuusulat, nababasa, pero hindi ko pa talaga nakikita. Parang isang sikat na artista na mailap sa media. May tsismis nang malupit nga daw siya sa personal. Pero sus, walang malupit na konsepto sa isang optimistic na fresh grad.

Hindi pa man ako nag-papa-autograph sa kanya, nalaman ko na agad: Walang optimistic na fresh grad sa isang malupit na konseptong nag-anyong tao na.

Baka naman na-starstruck lang ako. O di kaya, sa bilis ng transition mula kolehiyo pa-Real World, inatake ako ng biyahilo. At walang malapit na Bonamine. Pero sabagay, sino ba naman ang napadpad sa Real World nang handang-handa? Nang hindi nasindak? Nang hindi nanibago? Nang hindi muntik na’ng umayaw? Uso nga siguro yan ngayon—ang mga fresh grad na nabigla sa Real World. Sa totoo lang, hanggang may mga fresh grad na hitik sa idealismo, hindi yun mawawala sa uso. Classic.

Buti na lang.

Dahil sa loob ng Real World na talamak ang inggit, gulangan, siraan at oo, mediocrity, masaya pa ring isiping may bagong dating na kinang na hindi pa nahahawa sa star complex ni Real World. Hindi lang basta glossy shine. Fresh grad shine.

Kaya siguro hindi dumidilim sa Makati, lalo na sa bawat pagtatapos ng semestre. Pero kung kailan pupundido ang kislap na yun, hindi ko alam. Sa ngayon, maraming fresh grads ang nabukulan sa pagkauntog sa biyahe pa-Real World. Na naguguluhan kung iyon na ang trabahong gusto niyang panindigan (na ikukonsulta kay Pangarap o Prinsipyo). Na inaakalang napunta sila sa isang madilim na dead end na walang dead end sign. Na kung saan ang tanging ilaw ay mula sa sarili at lumalamlam pa. Tsk, e hindi naman pwedeng sisihin ang Meralco.

Napakabata pa ng fresh grad para maging cynical na agad sa mundo. Oo’t na-disillusion nga, pero para saan pang naging fresh grad kung hindi innate ang pagiging optimistic? Sigurado ako, habang ang isang kamay ay nakapangalumbaba, ang kabilang kamay naman ay mahigpit pa rin ang hawak sa isang supot ng pangarap at idealismo.

Huwag lang mabubutas. ##